Sakramenty Święte - część 2


Sakramenty uzdrowienia;

4. Sakrament Pokuty

"Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane."
W teologii katolickiej podstawą biblijną sakramentu jest Ewangelia Jana, w której Jezus nadaje uczniom władzę odpuszczania i zatrzymywania grzechów. Choć najważniejszą częścią spowiedzi jest wyznanie grzechów i otrzymanie rozgrzeszenia, to stanowi ona także pewne przewodnictwo w sprawach sumienia. W praktyce sakrament jest realizowany w małej kabinie (zwanej konfesjonałem, choć nie musi), co ma za zadanie oddzielenie się penitenta i udzielającego sakramentu od reszty wiernych i tym samym zapewnić tajemnicę spowiedzi. Dla ważności tego sakramentu obok wyznania grzechów oraz odpowiedniej formuły i gestów liturgicznych niezbędna jest skrucha, czyli żal za grzechy, mocne postanowienie poprawy oraz pokuta, będące odpowiedzią grzesznika na łaskę. W sytuacjach niezbędnych (np. zbiorowego zagrożenia życia) kapłan może udzielić rozgrzeszenia zbiorowego (absolucja zbiorowa), możliwy jest też udział pośrednika między wierzącym a kapłanem (np. tłumacza).Wtedy pośrednika również obowiązuje tajemnica spowiedzi! W Kościele starożytnym kwestia pokuty i praktyk pokutnych nie była uregulowana. W III w. rozpowszechnił się zwyczaj jednorazowej pokuty, której poddawano się dopiero na łożu śmierci. Z obszarów irlandzko-anglosaskich w VI w. rozpowszechniła się na powrót praktyka pokuty wielokrotnej. Rozwój spowiedzi prywatnej, jako równoprawnej ze spowiedzią powszechną, przypada na czasy Grzegorza Wielkiego. W 1215 Sobór Laterański IV wprowadził do dziś obowiązujące regulacje dotyczące pokuty, tj. obowiązek spowiedzi przynajmniej raz w roku w czasie wielkanocnym oraz tajemnicę spowiedzi. Dopiero w XVI w. wprowadzone zostały powszechne dziś konfesjonały.



5. SAKRAMENT NAMASZCZENIA CHORYCH

Udzielany wiernym w wypadku poważnej lub grożącej śmiercią choroby. Mogą go również przyjmować osoby w podeszłym wieku wielorazowo. Namaszczenie Chorych obok Sakramentu Pokuty i Komunii Świętej (zwanej wtedy Wiatykiem) jest nazywane Sakramentem Chorych. Jeżeli chory nie może się spowiadać, sakrament własną mocą odpuszcza grzechy o ile chory pragnie dostąpić przebaczenia. Wbrew obiegowym opiniom nie jest to sakrament przeznaczony wyłącznie dla umierających. Sakrament ten ma przynieść choremu ulgę w cierpieniu lub uzdrowienie.

 

Namaszczenie chorych, Roger van der Weyden (1445).



W domu Chorego każdy Ksiądz może odprawić Mszę Świętą, jeśli Chory nie był pół roku w kościele. W każdą Niedzielę i Święto świecki Szafarz zanosi Eucharystię.

Kapłan też w Pierwszy Piątek jedzie do Chorego, by Go wyspowiadać.

Dla Chorych jest Czasopismo : "Apostolstwo Chorych", które można zamawiać pisząc na adres ul. Warszawska 58 40-008 Katowice.

Ofiarę za Czasopismo można wysłać na : PKO BP SA I O. Katowice 62102023130000360200198689.


6. SAKRAMENT KAPŁAŃSTWA

   Święcenia mają trzy stopnie: diakonat, właściwy prezbiterat i święcenia biskupie jako pełnię sakramentu kapłaństwa. Diakonat upoważnia do udzielania w imieniu Kościoła sakramentu chrztu oraz błogosławienia małżeństw, przewodniczenia pogrzebu, głoszenia kazań i asystowania we mszy. Prezbiterom zastrzeżone jest sprawowanie eucharystii, sakramentu pokuty oraz namaszczenia chorych. Biskupi udzielają bierzmowania (choć prezbiterzy także mogą być jego nadzwyczajnymi szafarzami; w kościołach wschodnich udzielają go normalnie) oraz sakramentu święceń.

   Święceń prezbiteratu udziela biskup w otoczeniu możliwie licznych księży, którzy kolejno, po biskupie, kładą ręce na głowy przyjmujących święcenia. W ten sposób przyjmują ich niejako do swojego grona. Sakrament święceń przyjąć może jedynie mężczyzna zobowiązujący się do zachowania celibatu, jednak diakonatu (a w Kościołach wschodnich również prezbiteratu) udziela się także żonatym.

   Katechizm Kościoła Katolickiego ściśle określa wynikające z przyjęcia święceń skutki: Kto został wyświęcony w sposób ważny, może oczywiście ze słusznych powodów zostać zwolniony z obowiązków i funkcji związanych ze święceniami, nie może jednak stać się człowiekiem świeckim w ścisłym sensie, ponieważ charakter wyciśnięty przez święcenia jest nieusuwalny. Powołanie i posłanie otrzymane w dniu święceń naznaczyły go na zawsze.



Diakon przyjmujący święcenia kapłańskie z rąk biskupa

Zwykle Święcenia kapłańskie są udzielane w Katedrze. Ale był taki zwyczaj, że Ks. Biskup udzielał również Święceń Kapłańskich w Parafii. Tak było np. w Kaniowie 20 maja 1973 r, kiedy to Ks. Biskup Julian Groblicki udzielił Święceń Kapłańskich Ks. Jerzemu Grajnemu, Ks. Włodzimierzowi Łukowiczowi i Ks. Kazimierzowi Nyczowi.

Kandydaci zgłaszający się do Seminarium składają następujące dokumenty:

1. Podanie o przyjęcie skierowane do Rektora seminarium
2. Własnoręcznie napisany życiorys
3. Świadectwo maturalne (oryginał)
4. Aktualną metrykę chrztu św. i świadectwo bierzmowania
5. Opinię Ks. Proboszcza i Ks. Katechety
6. Świadectwo ślubu kościelnego rodziców
7. Świadectwo zdrowia
8. Sześć fotografii


7. SAKRAMENT MAŁŻEŃSTWA

Tradycyjna teologia katolicka za główny cel małżeństwa uważa wzajemną pomoc oraz wychowywanie dzieci, a za cele drugorzędne - zaspokajanie pożądliwości. We współczesnym nauczaniu Kościoła cele drugorzędne zostały dowartościowane, ale Kościół sprzeciwia się stosowania sztucznych środków antykoncepcyjnych na rzecz naturalnego planowania rodziny, uznając, że te ostatnie można wykorzystać dla powstrzymania prokreacji lub dla jej wspomagania, natomiast antykoncepcja upośledza prokreację. Kościół sprzeciwia się rozwodom, dopuszczając separację. Kościół katolicki uznaje, iż tylko związek mężczyzny i kobiety, zawierany na całe ich życie, wolno nazywać małżeństwem i żaden inny związek ludzi nie może być przyrównywany do małżeństwa. Według Kościoła tylko tak rozumiane małżeństwo leży u podstaw rodziny. Katolicy wierzą, iż przysięgę małżeńską wypowiadają wobec Boga i wobec Kościoła i tak zawierany związek Chrystus czyni sakramentem, czyli tajemnicą uświęcenia małżonków, znakiem swojej obecności we wszystkich ich sprawach, a jednocześnie źródłem specjalnej łaski dla nich[1]. Szafarzami są sami małżonkowie. Kapłan (lub diakon) jest tylko świadkiem urzędowym zawarcia sakramentu. Zawarcie małżeństwa polega na tym, że mężczyzna i kobieta składają sobie przysięgę wzajemnej, wiernej i dozgonnej miłości. Nowożeńcy wypowiadają następujące słowa: Ja, N., biorę ciebie. N., za żonę (męża) i ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż, Panie Boże Wszechmogący, w Trójcy Jedyny i Wszyscy Święci. Po złożeniu sobie przysięgi miłości przez nowożeńców, kapłan oświadcza: "Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela". Małżeństwo przez was zawarte, ja powagą Kościoła potwierdzam i błogosławię w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen. W Kościele rzymskokatolickim, ślub kościelny wiąże młodą parę w świetle prawa kanonicznego prowadząc do powstania małżeństwa. Zgodnie z dogmatami religii katolickiej małżeństwo jest zawierane przed obliczem Boga i jest nierozerwalne, aż do śmierci jednego z małżonków. Może zostać uznane za nieważne, jeżeli odpowiednia instytucja prawa kanonicznego uzna, że zostało zawarte z naruszeniem odpowiednich kanonów. http://www.wdr.diecezja.pl/index.php?page=7

           





Ks. Biskup Kazimierz Górny, Przewodniczący Rady ds. Rodziny Konferencji Episkopatu Polski; " Rada zwraca szczególną uwagę na Duszpasterstwo Parafialne. To poprzez Parafię małżeństwa i rodziny, również wielodzietne, objęte mają być duszpasterską troską.



http://www.episkopat.pl/