Wielki Post w Kościele jest traktowany jako czas pokuty i nawrócenia. Jego zaleceniami są post, jałmużna i modlitwa. W okresie wielkiego postu z kościoła znikają kwiaty przy ołtarzu, nastrój pokuty podkreśla skromniejszy wystrój świątyni. Kolorem liturgicznym jest fiolet, a w IV niedzielę róż. Ważnym elementem obecnym w kościele oraz w życiu parafian jest śpiewanie pieśni pokutnych; mówiących o nawróceniu i chrzcie oraz pasyjnych pieśni wielkopostnych takich, jak Wisi na krzyżu, Ludu mój ludu, Jezu Chryste Panie miły.W Wielkim Poście odprawia się Drogę Krzyżową /obecnie pojawia się także Stacja 15. Zmartwychwstanie, która jak wierzą katolicy, nadaje sens całej Ofierze Jezusa/ i Gorzkie Żale /nabożeństwo, połączone z wystawieniem Najświętszego Sakramentu i kazaniem pasyjnym/. W Wielkim Poście od XI wieku zasłaniano Krzyże tzw. „suknem postnym”. Od XVIII wieku tylko podczas dwóch ostatnich tygodni. Obecnie zwyczaj ten w Polsce został on zachowany.

Post w dziejach Kościoła: http://liturgia.wiara.pl/doc/418991.Wszystko-o-Wielkim-Poscie

W pierwszych wiekach Wielki Post obejmował tylko Wielki Piątek i Wielką Sobotę. W III wieku poszczono już cały tydzień, zaś na początku IV wieku, na pamiątkę 40-dniowego postu Jezusa na pustyni oraz 40 lat wędrowania Izraelitów po ucieczce z Egiptu, został przedłużony do 40 dni. Niedziele, jako dni świąteczne, nie były nigdy do niego wliczane.

W VII wieku Kościół katolicki za początek postu przyjął szóstą niedzielę przed Wielkanocą. Ponieważ niedziele wyłączone były z postu, aby zachować 40 dni pokutnych jego początek przypadał na środę. Od 1570 roku był to już zwyczaj powszechnie obowiązujący w Kościele. W tym dniu na znak pokuty posypywano głowę popiołem.

Papieżowi Grzegorzowi I Wielkiemu przypisuje się wprowadzenie okresu przygotowującego do wielkiego postu – przedpościa (czasu Siedemdziesiątnicy), rozpoczynającego się na dziewięć tygodni przed Wielkanocą i obejmującego trzy kolejne niedziele przed Środą Popielcową: Niedziela Siedemdziesiątnicy (zwana także Niedzielą Starozapustną), Niedziela Sześćdziesiątnicy (zwana także Niedzielą Mięsopustną) i Niedziela Pięćdziesiątnicy (zwana także Niedzielą Zapustną). Aktualnie przedpoście obchodzi się w Kościele katolickim w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego oraz przez luteranów, mariawitów i anglikanów.


Środa Popielcowa - Prawo Kanoniczne nie nakłada na wiernych obowiązku uczestniczenia w tym dniu we Mszy Św.(chociaż jest to powszechną praktyką, z której nie powinno się rezygnować).

Wielki Post rozpoczynał się od posypania głów popiołem. W czasie postu chleb smarowało się powidłami lub maczano go w oliwie. Podawano śledzie bez śmietany, kawa również była bez śmietany i bez cukru, za to z palonych żołędzi. Piło się herbatę lipową, zamiast deserów podawano mało słodkie ciastka zwane "wiekuistymi", gdyż można je było jeść w pół roku po upieczeniu. Kobiety na sześć tygodni zdobiły się czarnymi agatami albo drobiazgami z hebanu i onyksu w srebrze.W czas postu nie wypadało grać skocznych polek i mazurków. Jeśli już, to smętne dumki i nokturny. Zdarzało się, że w czas postu dzieciom chowano zabawki, zostawiając tylko te najbardziej zniszczone, a zamiast baśni czytano im żywoty świętych.

Warto poczytać:

http://www.tradycyjnarodzina.pl/tradycje-rodzinne/zwyczaje-wielkanocne

http://liturgia.wiara.pl/doc/418991.Wszystko-o-Wielkim-Poscie

http://www.brewiarz.pl/czytelnia/wielki_post_popielec.php3

Zadaj swoje zapytanie pisząc na adres: [email protected]


Wstrzemięźliwość od spożywania mięsa lub innych pokarmów mięsnych,
obowiązuje od 14 roku życia we wszystkie piątki całego roku, chyba że w danym dniu przypada jakaś Uroczystość.

Nie obowiązuje również w Oktawie Wielkanocy. Dni Oktawy Bożego Narodzenia nie są Uroczystościami i dlatego przypadający w tej Oktawie piątek jest dniem pokutnym.

Wstrzemięźliwość i post ścisły

(3 posiłki w ciągu dnia, w tym tylko 1 do syta)

obowiązują osoby pełnoletnie, aż do rozpoczęcia 60 roku życia

w Środę Popielcową oraz w Wielki Piątek.


Obowiązuje we wszystkie dni w czasie Wielkiego Postu. W pojedynczym przypadku dla słusznej przyczyny proboszcz może udzielić - poszczególnym wiernym i poszczególnym rodzinom - dyspensy od powstrzymania się od zabawy w dany piątek poza okresem Wielkiego Postu, nakładając na korzystających z dyspensy obowiązek modlitwy w intencjach Ojca Świętego oraz złożenia ofiary do skarbony z napisem “Jałmużna postna”, względnie częstszego spełniania uczynków chrześcijańskiego miłosierdzia.

Słuszną przyczyną dla uzyskania dyspensy od powstrzymania się od zabawy w dany piątek poza okresem Wielkiego Postu może być np. konieczność urządzenia w tym dniu wesela ze względów lokalowych, studniówki lub innej szkolnej zabawy ze względów organizacyjnych, czy też zabawy dla pracowników danego zakładu ze względów lokalowych czy organizacyjnych.

Z dyspensy udzielonej przez proboszcza mogą korzystać parafianie wszędzie, gdziekolwiek się znajdują oraz wszyscy inni wierni przebywający na terenie danej parafii. Jeżeli zabawa, np. wesele lub studniówka, przewidziana jest na terenie innej parafii niż parafia własna, wówczas organizator zabawy winien udać się z prośbą o dyspensę do proboszcza parafii, na terenie której zabawa jest organizowana. Tej samej władzy udziela się spowiednikom przy sprawowaniu Sakramentu Pokuty. Prośbę o dyspensę można także kierować w formie pisemnej do Kurii Metropolitalnej. Przed zabawą należy poinformować zainteresowanych o udzielonej dyspensie.

http://www.diecezja.waw.pl/2445

http://www.oltarz.pl/index.php?action=show&id=625

www.idziemy.pl/kosciol/dla-kogo-dyspensa-/2/

Zapytaj Księdza - wyślij swoje pytania na adres: [email protected]



Informacje o Wielkim Poście są również w ogłoszeniach:
http://parafia.rabka.swmm.eu/ogloszenia_2014_03_02.php

http://parafia.rabka.swmm.eu/ogloszenia_2013_02_10.php

Orędzie Ojca Świętego Franciszka na Wielki Post 2015 r.

Umacniajcie serca wasze (Jk 5, 8)

Drodzy Bracia i Siostry!

Wielki Post jest czasem odnowy dla Kościoła, wspólnot i poszczególnych wiernych. Przede wszystkim jednak jest „czasem łaski” (por. 2 Kor 6, 2). Bóg nie prosi nas o nic, czego by nam wcześniej nie dał: „My miłujemy [Boga], ponieważ Bóg sam pierwszy nas umiłował” (1 J 4, 19). Nie jesteśmy Mu obojętni. Zależy Mu na każdym z nas, zna nas po imieniu, troszczy się o nas i nas szuka, kiedy Go opuszczamy. Interesuje się każdym z nas; Jego miłość nie pozwala Mu być obojętnym na to, co nam się przydarza. Jednak bywa tak, że kiedy my mamy się dobrze i żyje się nam wygodnie, oczywiście zapominamy o innych (Bogu nie zdarza się to nigdy), nie obchodzą nas ich problemy, ich cierpienia i krzywdy, jakich zaznają..., wtedy nasze serce popada w obojętność – gdy ja mam się względnie dobrze i żyję wygodnie, zapominam o ludziach, którzy nie mają się dobrze. Ta egoistyczna postawa obojętności przybrała dziś rozmiary światowe, tak iż możemy mówić o globalizacji obojętności. Jest to problem, któremu jako chrześcijanie musimy stawić czoło. Kiedy lud Boży nawraca się na Jego miłość, znajduje odpowiedzi na te pytania, które nieustannie stawia mu historia. Jednym z najpilniejszych wyzwań, któremu chcę poświęcić uwagę w tym Orędziu, jest globalizacja obojętności. Obojętność wobec bliźniego i wobec Boga jest realną pokusą także dla nas, chrześcijan. Dlatego potrzebujemy słuchać w każdym Wielkim Poście nawoływania proroków, którzy podnoszą głos i nas przebudzają. Bóg nie jest obojętny na świat – kocha go do tego stopnia, że daje swojego Syna dla zbawienia każdego człowieka. Przez wcielenie, życie ziemskie, śmierć i zmartwychwstanie Syna Bożego otwiera się definitywnie brama między Bogiem a człowiekiem, między niebem a ziemią. A Kościół jest niczym ręka, która trzyma tę bramę otwartą poprzez głoszenie Słowa, sprawowanie sakramentów, dawanie świadectwa wiary, która działa przez miłość (por. Ga 5, 6). Jednakże świat ma tendencję do zamykania się w sobie i zamykania tej bramy, przez którą Bóg wchodzi w świat, a świat w Niego. Dlatego ręka, którą jest Kościół, nie powinna nigdy się dziwić, że jest odpychana, miażdżona i raniona. A zatem lud Boży potrzebuje odnowy, aby nie zobojętniał i nie zamknął się w sobie. Chciałbym wam zaproponować do rozważenia pod kątem tej odnowy trzy passusy.

1. „Gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki” (1 Kor 12, 26) – Kościół

Miłość Boża, która przełamuje to śmiertelne zamknięcie w sobie, jakim jest obojętność, jest nam ukazywana przez Kościół poprzez jego nauczanie, a przede wszystkim poprzez jego świadectwo. Można jednak dawać świadectwo jedynie o czymś, czego wcześniej doświadczyliśmy. Chrześcijanin to człowiek, który pozwala Bogu, aby go przyoblókł w swoją dobroć i swoje miłosierdzie, aby go przyoblókł w Chrystusa, żeby stał się tak jak On sługą Boga i ludzi. Przypomina nam o tym dobrze liturgia Wielkiego Czwartku przez obrzęd umywania nóg. Piotr nie chciał, żeby Jezus umył mu nogi, potem jednak zrozumiał, że Jezus nie chce jedynie dać przykładu, jak powinniśmy umywać sobie nawzajem nogi. Tę posługę może pełnić tylko ktoś, kto wcześniej pozwolił, by Chrystus umył mu nogi. Jedynie ten ma z Nim „udział” (J 13, 8) i dzięki temu może służyć człowiekowi.Wielki Post jest czasem sprzyjającym temu, aby pozwolić Chrystusowi, by nam usłużył, a przez to stać się takim jak On. Dzieje się to, kiedy słuchamy Słowa Bożego i kiedy przyjmujemy sakramenty, w szczególności Eucharystię. W niej stajemy się tym, co przyjmujemy: ciałem Chrystusa. W tym ciele nie ma miejsca na obojętność, która jakże często zdaje się opanowywać nasze serca. Bowiem człowiek, który jest Chrystusowy, należy do jednego ciała, a w Nim nie jest się obojętnym jedni wobec drugich. „Tak więc gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współradują się wszystkie członki (1 Kor 12, 26). Kościół jest communio sanctorum, ponieważ mają w nim udział święci, ale także dlatego, że jest komunią rzeczy świętych: miłości Bożej, objawionej nam w Chrystusie, i wszystkich Jego darów. Wśród nich jest także odpowiedź tych, kórzy pozwalają, aby ich dosięgnęła ta miłość. W tym świętych obcowaniu i w tym uczestnictwie w rzeczach świętych nikt nie posiada tylko dla siebie, lecz to, co ma, jest dla wszystkich. A ponieważ jesteśmy złączeni w Bogu, możemy zrobić coś także dla tych, którzy są daleko, dla tych, do których o własnych tylko siłach nie moglibyśmy nigdy dotrzeć, bowiem z nimi i za nich modlimy się do Boga, abyśmy wszyscy otworzyli się na Jego zbawcze dzieło.

2. „Gdzie jest brat twój?” (Rdz 4, 9) – Parafie i wspólnoty

To co zostało powiedziane odnośnie do Kościoła powszechnego, trzeba zastosować w życiu parafii i wspólnot. Czy w tych rzeczywistościach kościelnych daje się doświadczyć przynależności do jednego ciała? Ciała, które zarazem otrzymuje i dzieli się tym, co Bóg pragnie ofiarować? Ciała, które zna i troszczy się o swoje najsłabsze członki, ubogie i małe? Czy też chronimy się w miłość uniwersalną, która angażuje się daleko w świecie, zapominając o Łazarzu, który siedzi przed naszymi zamkniętymi drzwiami? (por. Łk 16, 19-31). Aby przyjąć i w pełni owocnie wykorzystać to, co Bóg nam daje, trzeba pokonać granice Kościoła widzialnego w dwóch kierunkach. Po pierwsze, jednocząc się w modlitwie z Kościołem w niebie. Kiedy ziemski Kościół się modli, powstaje wspólnota wzajemnej służby i dobra, która dociera aż przed oblicze Boga. Ze świętymi, którzy znaleźli swoją pełnię w Bogu, stanowimy część tej wspólnoty, w której obojętność zostaje przezwyciężona przez miłość. Kościół niebieski nie jest tryumfujący dlatego, że odwrócił się plecami do cierpień świata i sam zaznaje radości. Raczej święci mogą już kontemplować i radować się z faktu, że dzięki śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa pokonali ostatecznie obojętność, zatwardziałość serca i nienawiść. Dopóki to zwycięstwo miłości nie ogarnie całego świata, święci wędrują z nami jeszcze jako pielgrzymi. Św. Teresa z Lisieux, doktor Kościoła, przekonana, że radość w niebie ze zwycięstwa miłości ukrzyżowanej nie jest pełna, dopóki choćby tylko jeden człowiek na ziemi cierpi i się skarży, pisała: „Bardzo liczę na to, że nie będę bezczynna w niebie, moim pragnieniem jest nadal pracować dla Kościoła i dla dusz” (List 254 z 14 lipca 1897 r.). My również mamy udział w zasługach i radości świętych, a oni uczestniczą w naszej walce i w naszym pragnieniu pokoju i pojednania. Ich radość ze zwycięstwa zmartwychwstałego Chrystusa jest dla nas źródłem siły, aby przezwyciężyć liczne formy obojętności i zatwardziałości serca.
Z drugiej strony, każda wspólnota chrześcijańska jest powołana do przekraczania progu, który pozwala jej wejść w relację z otaczającym ją społeczeństwem, z ubogimi i dalekimi. Kościół ze swej natury jest misyjny, nie zasklepiony na samym sobie, ale posłany do wszystkich ludzi. Tą misją jest cierpliwe dawanie świadectwa o Tym, który chce doprowadzić do Ojca całą rzeczywistość i każdego człowieka. Misja jest tym, czego miłość nie może przemilczeć. Kościół idzie za Jezusem Chrystusem drogą, która go prowadzi do każdego człowieka, aż po krańce ziemi (por. Dz 1, 8). W ten sposób możemy zobaczyć w naszym bliźnim brata i siostrę, za których Chrystus umarł i zmartwychwstał. Wszystko, co otrzymaliśmy, otrzymaliśmy także dla nich. I podobnie, to co ci bracia posiadają, jest darem dla Kościoła i dla całej ludzkości. Drodzy bracia i siostry, jakże pragnę, aby miejsca, w których wyraża się Kościół, w szczególności nasze parafie i nasze wspólnoty, stały się wyspami miłosierdzia na morzu obojętności!

3. „Umacniajcie serca wasze!” (Jk 5, 3) – Poszczególny wierny

Również jako pojedyncze osoby mamy pokusę obojętności. Mamy przesyt wstrząsających wiadomości i obrazów, które nam opowiadają o ludzkim cierpieniu, i zarazem czujemy całą naszą niemożność działania. Co zrobić, aby nie dać się wciągnąć w tę spiralę przerażenia i bezsilności? Po pierwsze, możemy modlić się we wspólnocie Kościoła ziemskiego i niebieskiego. Nie lekceważmy siły modlitwy wielu! Inicjatywa 24 ore per il Signore – „24 godziny dla Pana” – która, jak ufam, będzie podjęta w całym Kościele, także na szczeblu diecezjalnym, w dniach 13 i 14 marca, ma być wyrazem tej potrzeby modlitwy. Po drugie, możemy pomagać poprzez gesty miłosierdzia, docierając zarówno do bliskich, jak i dalekich dzięki licznym organizacjom charytatywnym Kościoła. Wielki Post jest czasem sprzyjającym temu, aby okazać to zainteresowanie drugiemu, poprzez znak, choćby mały, ale konkretny, naszego udziału w powszechnym człowieczeństwie. I po trzecie, cierpienie drugiego stanowi wezwanie do nawrócenia, bowiem potrzeba, w jakiej znajduje się brat, przypomina mi o słabości mojego życia, o mojej zależności od Boga i od braci. Jeżeli pokornie będziemy prosić o łaskę Bożą i pogodzimy się z tym, że nasze możliwości są ograniczone, wówczas zaufamy w nieskończone możliwości, jakie kryją się w miłości Bożej. I będziemy mogli oprzeć się diabelskiej pokusie, która skłania nas do wierzenia, że sami możemy się zbawić i zbawić świat. Chciałbym was wszystkich prosić, abyśmy dla przezwyciężenia obojętności i naszych pretensji do wszechmocy przeżywali ten czas Wielkiego Postu jako drogę formacji serca, jak wyraził się Benedykt XVI (por. enc. Deus caritas est, 31). Mieć serce miłosierne to nie znaczy mieć serce słabe. Kto chce być miłosierny, musi mieć serce mocne, stałe, niedostępne dla kusiciela, a otwarte na Boga. Serce, które pozwala przeniknąć się Duchowi i daje się prowadzić na drogi miłości, które wiodą do braci i sióstr. W gruncie rzeczy serce ubogie, czyli takie, które zna swoje ubóstwo i poświęca się dla drugiego. Dlatego, drodzy bracia i siostry, pragnę modlić się razem z wami do Chrystusa w tym Wielkim Poście: „Fac cor nostrum secundum cor tuum” – „Uczyń serca nasze według serca Twego” (Suplikacja z Litanii do Najświętszego Serca Jezusa). Wówczas będziemy mieli serce mocne i miłosierne, czujne i szczodre, które nie daje się zamknąć w sobie i nie wpada w wir globalizacji / Globalizacja – ogół procesów prowadzących do coraz większej współzależności i integracji państw, społeczeństw, gospodarek i kultur, czego efektem jest tworzenie się "jednego świata", światowego społeczeństwa[1]; zanikanie kategorii państwa narodowego; kurczenie się przestrzeni społecznej i wzrost tempa interakcji poprzez wykorzystanie technologii informacyjnych[2] oraz wzrost znaczenia organizacji ponad- i międzynarodowych, w szczególności ponadnarodowych korporacji[3] / obojętności. Wyrażając to pragnienie, zapewniam o mojej modlitwie o to, aby każdy człowiek wierzący i każda wspólnota kościelna owocnie przebyli tę drogę wielkopostną, i proszę was o modlitwę za mnie. Niech Pan wam błogosławi, a Matka Boża niech was otacza opieką.

Watykan - Papież Franciscus

Papież Franciszek: Nie pytajmy, na którym kanale telewizji przemawia Jezus, tylko słuchajmy Go czytając każdego dnia Ewangelię.„Jeśli ktoś mi mówi, że nie chodzi na Mszę, bo jest zmęczony, ja mu odpowiadam, że jest głupi. Bo jeśli pójdzie na Mszę, otrzyma Jezusa i stanie się silniejszy” http://pl.radiovaticana.va/news/2015/02/09/papie%C5%BC_szuka%C4%87_jezusa_nie_w_telewizji,_tylko_w_ewangelii/1122387


Każdy z Apostołów wraz z wezwaniem: "Pójdź za Mną" (Mt 4,19), został jednocześnie zaproszony do szkoły modlitwy prowadzonej przez samego Jezusa. Mogli uczyć się modlitwy u boku Mistrza, towarzysząc Mu na co dzień i będąc świadkami Jego modlitwy. Jednak to im nie wystarczało i dlatego prosili Go: "Naucz nas modlić się" (Łk 11,1). Otrzymali wówczas modlitwę "Ojcze nasz" (Łk 11,2-4), w której zawarte jest to, co istotne w chrześcijaństwie - zwracać się jak dziecko do Boga Ojca. Św.Paweł mówi: "Nieustannie się módlcie!" (2 Tes 5,17).

W Biblii jest modlitwa Jabesa: ”Obyś skutecznie mi błogosławił (ang. Oh, that you would bless me indeed! )i rozszerzył granice moje, a ręka Twoja była ze mną, i obyś zachował mnie od złego, a utrapienie moje się skończyło!”1Krn 4,9–10. http://ezechiasz.org/articles/read/id:9/p:1/

Modlitwa to nic innego jak przebywanie w Bożej obecności. To trwanie przy Bogu.Taka modlitwa może trwać nieustannie, kiedy pracuję, odpoczywam… Uświadamiając sobie Bożą obecność, trwam na modlitwie. Zaś Chrystus uczy nas: „Niech Twoja wola się spełnia na ziemi, tak jak w niebie”Mt 6,10. Sam Jezus modlił się tą modlitwą w Getsemani: „Ojcze, dla Ciebie wszystko jest możliwe, zabierz ten kielich ode Mnie. Lecz nie to, co Ja chcę, ale to, co Ty niech się stanie”Mk14,36.
http://www.fronda.pl/a/naucz-sie-modlitwy-jabesa-a-znikna-twoje-wszystkie-smutki,47167.html
. /Cud modlitwy: był martwy przez 45 min. Matka prosiła Ducha Świętego o ratunek…
http://www.fronda.pl/a/ten-chlopiec-byl-martwy-45-min-duch-swiety-go-uratowal-zobacz-film,47266.html

Istnieje także wiele stron internetowych poświęconych modlitwie, jak chociażby:  Przewodnik teologiczny - zagadnienia dotyczące modlitwy, Rozważania dotyczące modlitwy

Bardzo często w swoim życiu spotykamy się z sytuacjami, kiedy potrzebna jest wzmożona modlitwa w intencji jakiejś osoby, czy sprawy. Wtedy, wspominając słowa Jezusa Chrystusa: "Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który jest w niebie" (Mt 18, 19), możemy prosić inne osoby o pomoc w modlitwie w danej intencji. Taka modlitwa nigdy nie pozostaje nie wysłuchana.

Strony internetowe, na których można zgłaszać swoje intencje:
Strona parafii Braci Mniejszych Kapucynów w Gorzowie Wielkopolskim
Skrzynka intencji Mniszek Benedyktynek-Sakramentek
Skrzynka intencji modlitewnych Sióstr Karmelitanek

Interesujące linki dotyczące zagadnień modlitwy i Kościoła Katolickiego na świecie: http://www.plerosariaantiqua.freeservers.com/ - wielo-językowa strona poświęcona zagadnieniom modlitwy, tekstom biblijnym i liturgicznym … 

Dobra modlitwa: W Ogrodzie Oliwnym, kiedy uczniowie posnęli, zamiast czuwać z Jezusem, czyni On im wyrzut, że nie potrafili czuwać z Nim jednej godziny (por. Mt 26,38; Mk 14,37). Dalej, zwracając się do Piotra, Jakuba i Jana, mówi: Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe (Mk 14, 38; por. Łk 22,46). Można śmiało nazwać te słowa programem Jezusa dla uczniów, którzy byli z Nim w Ogrodzie Oliwnym. Jednak patrząc szerzej, okazuje się, że dotyczą one także i każdego z nas, dziś żyjących uczniów Jezusa. Wiara: A oto kobieta kananejska, zaczęła wołać: Zlituj się nade mną, Panie, synu Dawida! O niewiasto wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz! (Mt 15,22-28). Miłość: Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili fałszywym prorokom. Lecz powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają (Łk 6,26-28) Przebaczenie: Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przez ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z
bratem
swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj! (Mt 5,21-24). Kolejną sprawą, na którą zwraca
uwagę
Jezus, jest przebaczenie. Jest ono warunkiem, który sam sobie stawiam, gdy odmawiam modlitwę "Ojcze nasz". Uzdrowienie: A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone. Wyznawajcie zatem sobie nawzajem grzechy, módlcie się jeden za drugiego, byście odzyskali zdrowie. Wielką moc posiada wytrwała modlitwa sprawiedliwego (Jk 5,15-16).

FOTO z Ziemi Świętej:
https://www.google.pl/search?q=ogr%C3%B3d+oliwny&biw=1024&bih=611&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=CL7cVKzEI4j9ywOm3YCYDg&sqi=2&ved=0CB8QsAQ&dpr=1


http://www.national-geographic.pl/foto/fotografia/jerozolima-getsemani-ogrod-oliwny-145957


Czytania mszalne  - http://liturgia.wiara.pl/Czytania_mszalne/Nawigator
                  na dziś -
http://mateusz.pl/czytania/2015/

              posłuchaj - http://www.biblijni.pl/czytania/
Komentarz ---------
http://www.kapky.eu/pl/
Video Komentarz--- http://legan.eu/

Brewiarz -------------- http://brewiarz.katolik.pl/index.php3
Multimedia ---------- http://polonicaliturgica.blogspot.com/p/multimedia.html

Video: https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=WuibWoR4acA

Filmy religijne--- http://swiatlopana.com/category/filmy/
Św. Maria Magdalena----
https://www.youtube.com/watch?v=fnVoH70EKDY






ARCHIWUM
Ogłoszenia 08.02.2015 Ogłoszenia 01.02.2015
Ogłoszenia 25.01.2015
Ogłoszenia 18.01.2015
Ogłoszenia 11.01.2015
Ogłoszenia 04.01.2015
Ogłoszenia 28.12.2014
Ogłoszenia 21.12.2014
Ogłoszenia 14.12.2014
Ogłoszenia 07.12.2014
Ogłoszenia 30.11.2014
Ogłoszenia 23.11.2014
Ogłoszenia 16.11.2014
Ogłoszenia 09.11.2014
Ogłoszenia 02.11.2014
Ogłoszenia 26.10.2014
Ogłoszenia 19.10.2014
Ogłoszenia 12.10.2014
Ogłoszenia 05.10.2014
Ogłoszenia 28.09.2014
Ogłoszenia 21.09.2014
Ogłoszenia 14.09.2014
Ogłoszenia 07.09.2014
Ogłoszenia 31.08.2014
Ogłoszenia 24.08.2014
Ogłoszenia 17.08.2014
Ogłoszenia 10.08.2014
Ogłoszenia 03.08.2014
Ogłoszenia 27.07.2014
Ogłoszenia 20.07.2014
Ogłoszenia 13.07.2014
Ogłoszenia 06.07.2014
Ogłoszenia 29.06.2014
Ogłoszenia 22.06.2014
Ogłoszenia 15.06.2014
Ogłoszenia 08.06.2014
Ogłoszenia 01.06.2014
Ogłoszenia 25.05.2014
Ogłoszenia 18.05.2014
Ogłoszenia 11.05.2014
Ogłoszenia 04.05.2014
Ogłoszenia 27.04.2014
Ogłoszenia 20.04.2014
Ogłoszenia 13.04.2014
Ogłoszenia 06.04.2014
Ogłoszenia 30.03.2014
Ogłoszenia 23.03.2014
Ogłoszenia 16.03.2014
Ogłoszenia 09.03.2014
Ogłoszenia 02.03.2014
Ogłoszenia 23.02.2014
Ogłoszenia 16.02.2014
Ogłoszenia 09.02.2014
Ogłoszenia 02.02.2014
Ogłoszenia 26.01.2014
Ogłoszenia 19.01.2014
Ogłoszenia 12.01.2014
Ogłoszenia 05.01.2014
Ogłoszenia 29.12.2013
Ogłoszenia 22.12.2013
Ogłoszenia 15.12.2013
Ogłoszenia 08.12.2013
Ogłoszenia 01.12.2013
Ogłoszenia 24.11.2013
Ogłoszenia 17.11.2013
ROK WIARY
Ogłoszenia 10.11.2013
Ogłoszenia 03.11.2013
Ogłoszenia 20.10.2013
Ogłoszenia 20.10.2013
Ogłoszenia 13.10.2013
Ogłoszenia 06.10.2013
Ogłoszenia 29.09.2013
Ogłoszenia 22.09.2013
Ogłoszenia 15.09.2013
Ogłoszenia 08.09.2013
Ogłoszenia 01.09.2013
Ogłoszenia 25.08.2013
Ogłoszenia 18.08.2013
Ogłoszenia 11.08.2013
Ogłoszenia 04.08.2013
Ogłoszenia 28.07.2013
Ogłoszenia 21.07.2013
Ogłoszenia 14.07.2013
Ogłoszenia 07.07.2013
Ogłoszenia 30.06.2013
Ogłoszenia 23.06.2013
Ogłoszenia 16.06.2013
Ogłoszenia 09.06.2013
Ogłoszenia 02.06.2013
Ogłoszenia 26.05.2013